O9-2 Zoon Robin en Vader Roel

Het is woensdagmiddag 16.12 uur. Alle pionnen staan op de goede plaats voor de training van 17.00 uur tot 18.00 uur. De training zal bestaan afronden via de uitstap en de schaar, 2 tegen 1, 2 tegen 2 en afsluitend een partij van 4 tegen 4. Maar ook de pionnen staan klaar voor de training van 16.15 uur tot 16.45 uur. Ik zie een auto de parkeerplaats van VVC oprijden.

De auto staat stil voor de kantine. De rechtervoordeur gaat open en ik zie een blond klein mannetje met een geel keepershirt uitstappen. Hij holt naar het trainingsveld. Op het trainingsveld aangekomen, sprint hij naar het deel van het veld waar hij hoort te zijn. Robin geeft me een high five en hij gaat op doel staan.

Robin kan heerlijk keepen, hij is niet bang en vindt het geweldig om tussen die drie palen te staan. Elke training en elke wedstrijd straal het plezier van hem af. Tijdens de wedstrijden viel me alleen op, dat als Robin de bal had er 5 spelers stonden te schreeuwen om de bal. Hij vond dat lastig, begon wat te twijfelen en schoot de bal zo nu en dan iets te snel uit. Het te snelle uittrappen zorgde ervoor dat hij de bal niet lekker raakte. Ook vader Roel zag het gebeuren. Na de wedstrijd onder een bakkie koffie stelde ik vader Roel voor om op woensdag extra te trainen met Robin. Niet omdat Robin het niet goed doet. Integendeel. Hij doet het geweldig. Puur om te kijken of we een aantal dingen rustig kunnen verbeteren. Maar alleen als Robin het als eerste leuk vindt en de ouders het ook leuk vinden.

Daar staan we om 16.15 uur. Robin op doel met een brede glimlach, ik tien meter van Robin vandaan met bal en ook een brede glimlach. Ik speel de bal over de grond naar Robin, hij gaat door de knieën, stopt de bal, hij staat op, doet 2 stappen naar voren, gaat weer door de knieën en rolt de bal naar me toe. Dit gaat een aantal keer door.

Ik let goed op Robin of de brede glimlach op zijn gezicht blijft staan en dat gebeurt. Ik speel Robin weer in, hij gaat weer door de knieën, stopt de bal, doet 4 stappen naar voren, legt de bal op de grond, doet 4 stappen terug, neemt een goede aanloop en schiet de bal strak naar me toe. We herhalen het, we herhalen het en we herhalen het nogmaals. Het gaat goed, het gaat beter. Hij staat te genieten en ik ook.

Nu zeg ik tegen Robin we gaan de bal uit ons handen schieten. Ik geef Robin aan, als je de bal hebt gestopt, doe je 4 grote stappen naar voren. In de wedstrijd gaat iedereen schreeuwen, maar jij trekt je daar niets van aan. Robin zegt, “van pappa moet ik me dan goed gaan concentreren”. Ik steek mijn duim omhoog en zeg, “top”. Dan vraag ik Robin, “wat denk je dat beter is, de bal heel hoog gooien of niet te hoog gooien.” Hij denkt na en zegt, “niet te hoog.” “Prima, dan gaan we dat oefenen”, zeg ik. Ik speel de bal weer strak in, Robin gaat door de knieën, hij stopt de bal, hij doet 4 stappen naar voren, hij concentreert zich, hij gooit de bal niet te hoog, hij schiet en ik zie de bal zo over me heen gaan. Robin begint te glunderen. Kijkt even naar zijn moeder, die in de dug-out zit en hij krijgt 2 duimen omhoog. We herhalen het, we herhalen het en we herhalen het nog eens. Om iets beter te kunnen, is in mijn beleving, de kracht van de herhaling heel belangrijk.

Het is de wedstrijd van zaterdag 11 november tegen Overbos O9-2. We zitten in de kleedkamer en ik vraag aan Robin, “als de tegenstander de bal strak naar je schiet. Wat doe je dan?” Robin zegt, “dan ga ik door mijn knieën, dan stop ik de bal, dan sta ik op, doe ik 4 stappen naar voren, ga ik me goed concentreren, gooi ik de bal niet te hoog omhoog en schiet ik de bal hard naar voren”.

De wedstrijd is gestart, Robin stopt een aantal geweldige ballen. Gooit zich ook voor een schot, waarbij ik langs de kant denk, dat had ik echt niet gedaan. Hij geniet en het is geweldig om te zien. Dan stoomt er een speler op aan de linkerkant, hij speelt één van onze spelers voorbij en schiet hem strak op het doel. Ik zie Robin door zijn knieën gaan, hij stopt de bal, hij staat op en hij neemt 4 grote stappen. Je ziet hem ook echt tellen 1, 2, 3, 4. Spelers om hem heen beginnen te roepen. “Robin, Robin, Robin”. Robin reageert niet, hij concentreert zich. En dan gaat alles in slow motion. Hij gooit de bal niet te hoog omhoog. Ik zie de bal in slow motion omhoog gaan, de bal heeft het hoogste punt bereikt en de bal gaat langzaam omlaag. Ik zie Robin naar de bal kijken. De bal gaat meer omlaag, zijn rechteronderbeen gaat naar achteren en dan gaat zijn rechteronderbeen in slow motion naar voren. Zijn voet komt steeds dichter bij de bal. Vader Roel doet mee langs de kant. Ook zijn rechteronderbeen gaat naar achter en ook zijn rechteronderbeen gaat daarna naar voren. Ook dit gebeurt allemaal in slow motion. Robin zijn voet is bijna bij de bal. Net zoals de voet van vader Roel. Hij raakt de bal. Hij kijkt de bal na met zijn mond open. Niet alleen de mond van Robin staat open, maar ook de mond van vader Roel en de supporters langs de kant. De bal gaat over alle spelers heen en belandt weer op normale snelheid stuiterend op de grond tussen de verdedigers van Overbos en hun keeper. Een wereld uittrap.

Robin staat te glunderen. Vader Roel staat te glunderen en staat trots met zijn handen in zakken naar zijn zoon te kijken. Dit was niet de enige super uittrap, er zouden er nog een aantal volgen. De wedstrijd wonnen we met 3-2. Een leuke wedstrijd, een leuke tegenstander, goede doelpunten, leuke acties, super dribbels, top spelbegeleider en een uitstekende Robin. Top. Genoten.