O9-2 De glimlach van Dylan

“Zaterdag is de mooiste dag van de week en je wist als je naar je vriendjes keek, hier gaan ze heel wat beleven. En de trainer riep, samen is niet alleen. Maar eenmaal op het veld vergat je dat meteen. We waren zeven….”, klonk het uit de autoradio op zaterdagochtend. Het was de dag van de wedstrijd van de O9-2 van VVCtegen Hillegom. Vroeger samen met de trainingsavonden was de zaterdagochtend al het hoogtepunt van de week.

Maar dat is nu niet anders. Ik word zo vrolijk van een maandag en woensdag training van 17.00 uur tot 18.00 uur. Maar ook nu in de auto op weg naar de wedstrijd om 7.55 uur in de auto merk ik dat er een glimlach op mijn gezicht verschijnt.

Bij VVC aangekomen loop ik eerst even naar het scherm om te kijken op welk veld we spelen en in welke kleedkamer we zitten. Ik loop daarna even naar het ballenhok om de 3 ballen die ik bij me heb op te pompen. Daarna loop ik naar de kantine, ik gooi de schuifdeur open en ik stap naar binnen. Ik doe de schuifdeur weer dicht en ik draai me om. Er komt een klein mannetje op me af, ik zie wat sproetjes in zijn gezicht. Maar ik zie vooral een grote glimlach. De glimlach van Dylan. Een glimlach die ik zie op maandag en woensdag als Dylan voor de training het trainingsveld op komt rennen. Die glimlach zie ik ook als hij mij een high five geeft. Die glimlach zie ik het grootste deel van de training. Maar die glimlach zie ik ook weer als hij naar huis gaat en me nog eenmaal een high five geeft. Maar ook op zaterdag is deze glimlach heel vaak te zien.

Het mooiste is eigenlijk dat tijdens de eerste trainingen van dit seizoen deze glimlach er wel was. Maar een stuk minder dan dat ik hem nu zie. En dat had niets te maken, dat Dylan voetbal niet leuk vond. Integendeel. Het had alles te maken met de kat uit de boom kijken. Even kijken wie die nieuwe trainer nu was. Even kijken of hij vriendelijk was, of misschien wel streng. Even kijken hoe zijn trainingen eruit zagen. Zouden ze veel rondjes om het veld moeten lopen. Of mochten ze veel doen met de bal. Wie waren zijn nieuwe teamgenoten? Gewoon even wennen.

Het wennen was er na een paar weken helemaal vanaf. Dit werd ook bevestigd door zijn moeder, die zei, “Dylan kijkt altijd even rustig de kat uit de boom. Maar als Dylan gewend is en het naar zijn zin heeft. Dan straalt hij dat uit en merkt iedereen dat”. We kregen een Dylan te zien die vol passie en plezier elke training en wedstrijd beleeft. Bang voor helemaal niemand. Zijn tegenstander tijdens de training of wedstrijd kan klein, groot, dik of dun zijn. Het maakt Dylan helemaal niets uit. Hij geeft geen klein beetje gas als hij de bal heeft, het gaspedaal gaat helemaal in. De uitvalpass waar we veel op oefenen, voert hij prima uit.

DylanMaar wat Dylan echt goed kan, dat is de schijntrap. Tijdens de wedstrijd tegen Hillegom liet hij deze actie ook weer meerdere keren zien. Dylan stond achterin. Hij kreeg de bal. Er kwam een tegenstander naar hem toe. Hij ging sneller dribbelen, zoals hij dat had geleerd. Hij maakte aanstalten om de bal hard naar voren te schieten. De tegenstander draaide zich langzaam om. Bang dat hij de bal tegen zich aan zou krijgen. Dylan schoot de bal niet naar voren. Hij deed net of hij schoot, ging langs zijn tegenstander en dribbelde snel door. De volgende tegenstander kwam op hem af. Hij maakte nu aanstalten om de bal op doel te schieten. De tegenstander draaide zich weer langzaam om. Wederom maakte hij een schijntrap. Dribbelde naar de achterlijn en gaf de bal strak voor. Helaas werd het geen doelpunt. Maar deze actie is typerend voor Dylan. Aan de bal snel dribbelen, de schijntrap en snel weer door dribbelen. Spelen met passie. Altijd de strijd aangaan. Een genot om Dylan te mogen trainen en coachen.

De 1ste helft tegen Hillegom was niet onze beste 1ste helft van het seizoen. De enige die met strijd en passie speelde was eigenlijk Dylan. We stonden met de rust 2-0 achter en dat was terecht. We dribbelden niet, we maakte geen acties. Wat we wel deden was de bal met de ogen dicht naar voren schieten. In de rust gaf ik aan met een wat luidere stem als anders, dat ik niemand meer een bal naar voren wil zien schieten. We gaan dribbelen, acties maken en op doelschieten. De 2de helft ging de O9-2 als de brandweer. Het gaspedaal werd niet alleen door Dylan volledig ingedrukt. Het gaspedaal werd door iedereen volledig ingedrukt. Binnen 5 minuten stonden we in de 2de helft met 3-2 voor. Binnen 10 minuten stonden we met 5-2 voor en na 20 minuten stonden iedereen met de handen omhoog. We wonnen de wedstrijd met 7-3.

Na de wedstrijd zaten de kleine mannetjes met een grote glimlach en een trots gevoel in de kleedkamer. Ze waren elkaar stoere verhalen aan het vertellen over de wedstrijd, maar dat ging al snel over in verhalen over Sinterklaas. De helft gelooft er nog in. De andere helft niet. Maar de verhalen waren er niet minder om. Er zat er één met de grootste glimlach……………………………..Dylan.