VVC O10-3: Een punt gewonnen of twee punten verloren?

FC VVC O10-3 - UNO O10-2 uitslag 4-4 (3-2)

De eerste wedstrijd van de voorjaarscompetitie was voor de jongens van de O10-3 meteen een topper. De tegenstander betrof het tweede team van UNO. Na een succesvolle voorbereiding, waarbij het team van de vijf oefenwedstrijden, er vier op overtuigende wijze had gewonnen, mocht het team direct aan de bak.

De warming up begon rommelig. Eerst moest nog duidelijkheid komen op welke veld we moesten spelen. Het veld leek dubbel geboekt te zijn tegelijk met VVC O9-3. Toen dat was opgelost, bleek dat we geen scheidsrechter hadden. We waren vandaag geen uitzondering, meerdere jeugdteams hadden te kampen met een scheidsrechter die niet kwam opdagen. Er is kennelijk dus iets mis gegaan in de organisatie. Gelukkig was de vader van Siem bereid om de wedstrijd in goede banen te leiden.

Tegen het fysiek sterke UNO moesten de jongens letterlijk opboksen. Op het natte grasveld werd door de tegenstander voor iedere grasspriet gestreden. Toch nam VVC direct het initiatief, en leek het in het begin van de wedstrijd totaal niet onder de indruk van het krachtvoetbal van UNO. Vooral de omschakeling vanuit balbezit ging razendsnel, waarbij de tegenstander simpelweg continu te laat was om de bal te veroveren. Zo zorgde Quinten voor een snelle counter, waarbij van zijn voet de bal bij Thomas kwam. Thomas speelde door naar Binc, die de bal weer doorspeelde naar Siem.
Vanaf de linkerkant plaatste Siem de bal met zijn rechter langs de keeper. 1-0.

UNO was nog maar net bekomen van de eerste goal of de tweede zat er al weer bijna in. Ditmaal was het de linksbenige Imran die vanuit de omschakeling vanaf links opstoomde. Met een prachtige steekpass zette hij Adam ineens alleen voor de keeper. Vanuit de draai tikte Adam de bal luttele centimeters langs de linkerpaal van het doel. Vlak daarna was het wel raak. Nu was het Quinn die vanaf de rechterkant op snelheid met zijn inmiddels karakteristieke rechterbuitenkantvoetkapbeweging eerst de tegenstander voorbij speelde, om daarna de bal strak laag voor te geven op de inkomende Binc.
Deze razendsnelle en behendige speler bedacht zich geen moment en hij schoot de bal op tien meter afstand op het doel. De keeper kon ternauwernood redden en bokste de bal terug het veld in, alleen hij had daarbij niet gerekend op de als een duveltje uit een doosje doorlopende Adam. Terwijl de keeper nog moest bijkomen van het harde schot van Binc, schoot Adam de bal hard terug en belandde de bal in de linkerhoek van het doel. 2-0.

En vanaf het tweede doelpunt leek bij VVC gemakzucht te ontstaan én bij UNO werd er nog extra strijd er bovenop gegooid. Het duel werd harder en dat zag je vooral terug bij de felheid van de tegenstander. Niet gemeen, maar gewoon zo nu en dan hard het duel in gaan. Verschillende keren werden op het drassige voetbalveld slidings ingezet om het lichtvoetige O10-3 tegen te houden.
Coach Mischa probeerde het team vaker dan hij lief was naar voren te schreeuwen op het moment dat de tegenstander in balbezit was, maar dat mocht niet baten. De aansluitingstreffer was overigens een prachtige afstandsschot in de rechterkruising, waar Quinten kansloos op was.
Vlak daarna werd het gelijk uit een mooie aanval van de tegenstander. 2-2.

UNO rook bloed en wilde doorzetten. En dan blijkt maar weer hoe ontzettend onvoorspelbaar, leuk en zenuwslopend pupillenvoetbal is. Ineens trok VVC weer het initiatief naar zich toe. Bas ging weer als vanouds vanaf zijn positie naar voren. Thomas probeerde de tackles te omzeilen door de bal weer snel door te spelen. Via Imran kwam de bal bij Siem en hij liep door naar het doel. Het eindigde in een scrimmage waarbij doellijntechnologie geen overbodige luxe geweest zou zijn. Spelers van beide kanten duikelden over elkaar heen. Welke én hoeveel spelers in een tijdbestek van 10 seconden, de bal hebben geraakt zal altijd een raadsel blijven. De grootste vraag die bleef hangen was of de bal nu wél of niet over de lijn zou zijn geweest. De spelers van VVC waren 100% overtuigd. De bal was geheel over de lijn geweest. Voor de scheids was het echter onmogelijk om tussen al die spelers op een kluitje plus de afwezigheid van een witte lijn, het daadwerkelijk waar te kunnen nemen.

Binc bleek in ieder geval degene die het laatste tikkie aan de bal had gegeven. En hij was erg boos. Hij vond het zo oneerlijk dat “zijn” doelpunt niet telde. Met nog wat traantjes in zijn gezicht ontving hij de bal vanaf het middenveld. Hij rende vanaf links alle spelers voorbij die hij tegenkwam. Hij stopte met de bal onder zijn voet tot de achterlijn, draaide naar links om zijn as en twee tegenstanders , om daarna met rechts een prachtige hoge voorzet te geven. En wie stond bij de tweede paal lachend vrij? Adam, natuurlijk. Met speels gemak volleerde Adam de bal van twee meter afstand hoog het doel in. 3-2.
Vlak na het doelpunt floot de scheidsrechter af voor de rust.
De tweede helft werd nog spannender dan de eerste helft. Na wat speldenprikjes van UNO was het wederom Binc die er met de bal vandoor ging. Hij omspeelde twee spelers en vanaf rechts liep hij alleen op de keeper af. Met een speler in zijn rug, bleef hij koel en hij tikte de bal rustig in de korte hoek langs de keeper. 4-2.

UNO was van slag door dit doelpunt, want vlak daarna kreeg Siem vanaf rechts de bal, en hij kwam op het doel af, alleen de keeper kon ternauwernood de bal tegenhouden. Achteraf gezien was dit het keerpunt van de wedstrijd. Met nog een kwartier te spelen vloeiden de krachten weg bij VVC, daar waar UNO duidelijk nog krachten over had. Binnen 5 minuten stond het dan ook weer gelijk. VVC was aan het wankelen, door vermoeidheid konden de tackles van de tegenstander niet meer ontweken worden, iedere aanval van UNO werd gevaarlijk omdat het steeds moelijker werd om de tegenstander af te stoppen en coach Mischa moest zowat aan het zuurstof door de spanning. Gelukkig voor het team stond Quinten op doel. Want het team kon er dan wel door heen zitten, hij zorgde ervoor dat hij op de juiste momenten ingreep zodat de tegenstander niet gevaarlijk kon worden.

De scheidsrechter floot af en beide ploegen moesten genoegen nemen met een punt. En in een denkbeeldig interview na de wedstrijd zou de eerste vraag aan de coach van VVC zijn geweest: “Heeft het team nu een punt gewonnen, of twee punten verloren?” En dan zou het antwoord van de coach zijn geweest: “Geen van beiden. Ik heb een prachtig pot voetbal gezien op echt gras, waarbij van alles gebeurde, en ik uiteindelijk in 50 minuten tijd een paar grijze haren rijker ben geworden.”

MR