O10-3 verliest topper op onfortuinlijke wijze

BSM  O10-1  - FC VVC  O10-3 uitslag 5 - 3 (2 - 1)

In Bennebroek moesten de jonge talenten van de O10-3 als koploper spelen tegen het eerste O10 team van BSM dat voor deze wedstrijd op de tweede plek stond. Het team begon zaterdagochtend al met pech. Mede topscorer Adam moest zich afmelden. Hij was tot zijn grote verdriet te ziek om te spelen. Hij wilde zo graag voetballen, maar zijn lichaam sputterde tegen.

Tegenover de 8 jongens van VVC stelde BSM er 10 tegenover. Zoals doen gebruikelijk vroeg coach Mischa aan de overigens vriendelijke coach van de tegenstander om 8x8 te spelen. Het antwoord was in feite retorisch. Ook deze coach wenste 7x7 te spelen. Het hebben van drie wissels is kennelijk belangrijker dan spelen met 8 jongens. Het is inmiddels niet verbazingwekkend meer.

VVC mocht de aftrap nemen en begon furieus. Het gehele team voetbalde zoals de coaches het willen zien. De bal vooruit spelen, druk naar voor houden en de tegenstander op de eigen helft vastzetten. Het eerste kwartier was simpelweg genieten. Combinaties van achteren naar voren. Acties op alle delen van het veld. En zodra de tegenstander de bal had, opjagen om de bal zo snel mogelijk te veroveren. Soms doken drie spelers op één tegenspeler af.

Het gevolg was dat het team direct al goede kansen kreeg om de score te openen.  Het was Quinn die vanaf rechts binnen 5 minuten de eerste twee kansen kreeg, echter beide kansen gingen net over. Kans nummer 3 was voor Binc die een prachtige combinatie, waarbij BSM door bijna het gehele team van het kastje naar de muur werd getikt, vol op doel schoot. De bal ging echter recht door het midden op de benen van de keeper, in plaats van in de hoek. De volgende kans was wel raak. De zoveelste vloeiende aanval eindigde op rechts bij Binc. Hij liep door en schoot hard op de doel. De keeper kon de bal nog tegenhouden echter het was Siem die mee liep en de bal kon intikken. 0-1.

De coach van BSM greep daarna in, en wisselde nagenoeg drie spelers tegelijk. VVC was niet onder de indruk, en bleef doordrukken. Quinn kreeg nog een grote kans om de marge op twee te zetten. Hij kwam schuin rechts alleen op de keeper af, alleen hij schoot net even te laat op doel. De bal kwam tegen de keeper en een corner was het resultaat.

Korte conclusie over het eerste kwartier: 5 goede kansen en een 0-1 voorsprong. Keeper Quinten had nog weinig te doen gehad.

De coach van BSM had niet voor niets zijn wissels doorgevoerd. We konden merken dat de betere voetballers van de tegenstander (overigens drie dispensatiespelers die eigenlijk O11 zijn)  eerst reserve stonden. Het was Joey die opnieuw de bal had afgepakt en vanaf rechtsachter goed doorliep. Zijn pass naar voren werd echter goed onderschept door de beste voetballer van BSM. Deze sierlijke voetballer nam de bal mee en kon de nooit opgevende Joey goed van zich afschudden. Hij speelde de bal af naar de spits. Ondanks dat Quinten en de verdediging goed reageerden bleef de bal een beetje hangen en de spits kon daarvan profiteren. Koelbloedig maakte de spits de allereerste kans van BSM af. 1-1. Het was voor het team toch even een domper. Maar goed, het is weleens vaker gezegd, bij pupillenvoetbal wordt net zoals in de “Champions League” het missen van kansen genadeloos afgestraft.  

BSM werd sterker en begon meer kansen te krijgen. Het waren overigens geen oplegde kansen. De kansen uitten zich in harde afstandsschoten die uit counters ontstonden. Eén schot trof wél doel. De spelmaker van BSM liet Quinten kansloos toen hij op twintig meter afstand met zijn rechter vanaf rechts verwoestend uithaalde. 2-1. Tot aan de rust kon VVC niet veel terug doen. VVC had het balbezit, echter grote kansen kregen we niet meer. Het was even tijd voor rust.

Het was aan de spelers te merken dat de eerste helft veel kracht had gekost. De hemdjes onder de voetbalshirts werden uitgedaan en de limonade was in een mum van tijd op.

De tweede helft probeerde VVC het heft weer in handen te nemen. Het spel van de O10-3 was echter niet meer dominant, waardoor het een ware Engelse wedstrijd werd. Oftewel, het spel golfde in hoog tempo op en neer. De fysieke strijd werd ook niet geschuwd. BSM was sowieso ook een fysiek team, maar ondanks wat overtredingen schrokken de spelers daar niet van terug. Een mooi voorbeeld was Siem. Een harde botsing en een behoorlijke val op het middenveld zorgde voor pijn en  bloed op zijn knie. Vechtend tegen zijn tranen stond hij op en voetbalde hij door.

Door de fysieke strijd kreeg het talentvolle team het toch moeilijker om goede kansen te creëren.
Uit een counter ontstond voor BSM weer een mogelijkheid. Uiteindelijk werd vanaf afstand op doel geschoten. Quinten dook goed op de bal en heel ongelukkig kwam de bal in de voeten van de tegenstander, die de bal zo voor de doellijn kon intikken. 3-1.
Een paar minuten later kopte de langste speler van BSM, die torenhoog boven iedereen uitstak, uit een corner de bal hard het doel in. 4-1.

De wedstrijd leek, met nog 10 minuten op de klok, gespeeld te zijn. Hoe jong dit team vergeleken met tegenstanders ook is. Ze geven niet op, ook al lijkt de situatie hopeloos. Ze blijven door voetballen. Bas en Thomas namen het initiatief van achteruit door met de laatste krachten vooruit te blijven verdedigen. Imran ging vanaf links goed door, om met de bal te dribbelen naar middenveld en een splijtende pass te geven. 5 minuten voor tijd werd Binc van achteruit goed bediend. Hij dribbelde vanaf rechts richting doel en hij schoot de bal hard en laag langs de keeper. 4-2.
3 minuten later, kwam de volgende kans. Ditmaal was het Quinn die alleen voor de keeper kwam. Hij schoot op doel, alleen de keeper tikte de bal naar de linkerzijkant in de voeten van Binc, die zijn tweede goal maakte. 4-3.

Met nog twee minuten te gaan, probeerde VVC er alles aan om nog een gelijkmaker te forceren. Alleen het mocht helaas niet lukken. Uit wederom een counter kon BSM vlak voor tijd de 5-3 maken.
De aftrap hoefde niet meer genomen te worden.

En wat na het laatste fluitsignaal plaatsvond was, in ieder geval voor de coaches. mooi om te zien.
8 kleine jongens zaten, vanuit zichzelf, allemaal bij elkaar op het gras starend naar de tegenstander, en het was stil. Gewoon stil. Er werd geen woord gezegd. Hier zat een team, dat alles had gegeven voor de winst en enorm van het verlies baalde. Je kon de pijn van verlies voelen.  En voor het eerst dit seizoen wilde niemand een penalty nemen. Maar de strafschoppen werden genomen, echter zonder gejuich, gejoel en gedol.      

MR