Woensdag bij Ajax en de goal van Joost

FCVVC AJAX Toekomst

Vorige week woensdag waren we met de O9-2 op de Toekomst om onze wedstrijden te spelen tegen de O8 van Ajax. We besloten om wat eerder aanwezig te zijn bij Ajax en dat was maar goed ook. De spelers van het grote Ajax stonden op het punt om naar huis in hun grote bolides. En zo vlogen de kleine mannetjes en kleine dametje met in hun kielzog de ouders van Siem de Jong naar van de Beek. Van Dolberg naar Onana en van Kluivert naar Lamprou. De hoofden van de kleine mannetjes en kleine dametje werden van de opwinding steeds roder en die van de ouders ook. Iedereen genoot er enorm van.

Tijdens het eerste kwartier waren ze, zoals ik al had verwacht, onder de indruk van de tegenstander. Maar het tweede, derde en vierde kwart gaven ze alles. Met als resultaat meerdere schitterende doelpunten. Ook heb ik enorm genoten van de kleine mannetjes van Ajax. Wat een talenten. Wat een kapbewegingen, wat een acties, wat een afstandsschoten. Top. Geweldig. Genieten.

Van de Toekomst naar de sportvelden van Dios was maar een kleine stap. Zaterdag stond de derby op het programma tussen Dios O9-2 en VVC O9-2. Een derby is toch altijd iets speciaals. De koppies stonden voor de wedstrijden behoorlijk gespannen. Ouders kwamen ook aan met slaperige gezichten. Dit zijn natuurlijk wedstrijden die gewonnen moeten worden. Als speler wil je natuurlijk maandagochtend met de borst vooruit de klas binnenkomen. Dit zijn meestal wedstrijden die niet goed zijn. De spanning doet hier ook vaak geen goed aan.

Ik zei meestal, want van enige spanning was geen sprake tijdens de wedstrijd. We vlogen er gelijk op. We gaven gelijk druk op de tegenstander. We kwamen al snel met 2-0 voor en het wachten was op de 3, 4 en 5-0. Joost zat ook prima in de wedstrijd en daar genoot ik super van. Joost had het in begin van het seizoen wat moeilijk met zichzelf. Maar dat was al snel helemaal weg. Joost komt glimlachend naar de training en gaat ook met een prima gevoel van de training. En omdat Joost alle energie steekt in de trainingen en in de wedstrijden, heb ik hem gaande het seizoen zien groeien. Hij staat met veel meer zelfvertrouwen op het veld. Hij wint zijn duels, hij dribbelt sneller en sneller, hij past op een prima manier naar zijn medespelers en zijn schot is zoveel beter geworden.

In plaats van met een 3, 4 of 5-0 voorsprong de rust in te gaan, werd het vlak voor rust 2-1. De tweede helft bleven wij druk zetten. Bleven wij kansen creëren. Maar toch kwam Dios terug tot 2-2. De klok tikte steeds meer naar de 40 minuten. De ouders van beide ploegen werden steeds drukker langs de kant. Zou er nog een winnaar komen tijdens deze thriller. De wedstrijden op de andere velden werden eerder afgeblazen, omdat iedereen het einde van deze wedstrijd wilde zien. Toen gebeurde het. We vielen aan via de rechterkant. De bal werd voorgegeven. Er ontstond een scrimmage. Dios kon de bal wegwerken, maar niet hard genoeg. De bal rolde naar Joost en Joost liep naar de bal. Joost nam kleinere stapjes. Hij zette zijn linkerbeen naast de bal en schoot verwoestend op doel. Ouders van Dios dachten “O nee” en deden hun handen voor hun gezicht. Ouders van Vvc deden langzaam hun handen de lucht in. Dit gaat hem worden. De bal vloog door een drietal benen, schampte een been van één van de spelers van Dios en de bal vloog vernietigend in het net.

Iedereen van VVC juichte. Ouders vlogen elkaar in de armen. Ouders van Dios schudde hun hoofd. Joost juichte met zijn armen wijd als een vliegtuig en vloog mij lachend in de armen. Alle spelers sprongen op Joost. Wat een vreugde. Wat een plezier. Wat een team. En eerlijk is eerlijk wat een week. Met ze allen genoten op de Toekomst en met ze allen genoten bij Dios. Top team.